Adios mis amigos!

Om mijn log compleet te maken hier dan toch nog mijn avonturen van de laatste daagjes, dinsdag ben ik alweer in Nederland, helaas helaas, maar natuurlijk goed nieuws voor jullie allemaal ;-)



Ik heb wel wat dingetjes meegemaakt, zo ben ik weer naar mijn onderzoeks gebied geweest en ben ik boven op de dode vulkaan geweest, 4000 meter! Zijn broertje vulkaan (er zijn twee pieken naast elkaar) is niet dood en dus zeer actief en ik was boven op de top slechts 5 km verwijderd van 1 van de gevaarlijkste vulkanen ter wereld.

Helaas is het regenseizoen en was het zeer bewolkt en heb ik er niks van gezien. We zijn met de auto helemaal vanaf beneden naar boven gereden over de zandweg, erg leuk! En ik kon eindelijk zien welk gebied mijn onderzoek nou eigenlijk over gaat, zeer nuttig. Helemaal op de top moesten we het laatste stukje lopen, zeer vermoeiend want er is niet zoveel zuurstof op 4000 meter. Bovenop staat een station om de vulkaan in de gaten te houden en Vero en ik hoorde Engels. Er bleken studenten te zitten uit Colima die onderzoek deden naar de vulkaan, onder andere het nemen van samples van de lucht om de hoeveelheid SO4..of 2? te meten, wat iets zegt over de activiteit. Ik vroeg meteen is Flo hier ook (jongen uit hostel in DF waarvan ik weet dat ie onderzoek doet naar deze vulkaan) hij was echter op kantoor in Colima maar ik kon met 'm praten via de radio, erg grappig!! Tijdje gekletst daar en gekeken naar de vulkaan die dus niet te zien was. Ook waren er twee jongens die even uitrusten nadat ze naar boven waren gefietst. Voor de Ventoux beklimmers onders ons....ze kwamen dus van 1500 meter en gingen naar 4000...over een slechte zandweg en op 4000 meer hoogte is toch een stuk minder zuurstof dan op 2000. En ze gingen naar beneden om 'm nog een keer te doen!! Gekke mexicanen ;)

Au dit ging niet helemaal goed en HIER is de vulkaan zie je?









Ook eindelijk naar de kapper geweest met Iris (pas op hier volgen 10 regels over de kapper), waar ze eerst een half uur mijn haar gewassen hebben en een soort van treatment gegeven, erg grappig. Ze hadden het over garnier fructis, dus ik zei ja ok is goed. Maar ze dachten dat ik het meisje uit de Garnier Fructis commercial was, haha je lacht je dood hier. Toen heeft de kapper mijn haar in laagjes geknipt, aaaah ik zei nog zo nee ik wil er niet teveel vanaf en hij begon opeens hele stukken te knippen....nouja, dan weten jullie dat vast (haha nee hoor het valt nog mee) en toen gingen ze m'n haar fohnen waar ze vervolgens 3 kwartier mee bezig waren. En maar borstelen en maar borstelen, volgens mij wilde ze het zo steil mogelijk ofzo, verschrikkelijk, haha!! En ze riep iedereen erbij om te voelen hoe zaaacht het wel niet was. Mijn haar heeft nog nooit zoveel aandacht gehad voor 17 euro. We hebben ze maar niet verteld dat we daarna gingen zwemmen, haha.

En ja dus gezwommen, het was de hele week bewolkt en regen maar gister en vandaag was het weer superzonnig (en heet!) dus dat kwam mooi uit.

Gisteravond had Sonia een soort van feestje voor mij georganiseerd, nouja..g.eorganiseeerd, een mail rondgestuurd. ¨Het bleek uiteindelijk bij mij te zijn, maar het was niet echt een feestje maar meer gewoon uitgaan met vrienden. Maar het was echt heeeeel gezellig, tja toch wel lastig afscheid!!

Vandaag voor de laatste keer naar de tiangis geweest (markt) en nog wat illegale muziek gekocht om te Mexico te herinneren. Nu ben ik bij Sonia, straks eten en dan maar spullen pakken.

Wat zal ik missen...

Wel: de super lekkere tortas (warme broodjes) die ze soms voor me maken bij een torta maker :) (tip, 'la torta loca' op Javier Mina)

Niet: de buschaufeur die als je moe bent even rustig een broodje haalt, een telefoontje pleegt of nieuwe onderdelen koopt voor zijn bus

Wel: het feit dat een uur hier in de bus helemaal niet zo saai is, ten eerste wordt je heen er weer geschud, veel mensen in en uit en altijd wel iets geks te zien

Niet: de levensgevaarlijke stoep met uitsteeksels en gaten en met 's nachts de kakkerlakken die opeens tevoorschijn komen (maar een levende kakkerlak is beter dan een dode, brrr)

Wel: de mooie lichtjes 's avonds langs de grote bouvelards van alles bars en clubs

Niet: de troep en het stof (het stof of de stof??) overal op straat

Wel: de gekke vogels hier in mijn straat

Niet: de trein die altijd toetert hier als ie door de stad gaat aangezien ze hier geen bewaakte overwegen hebben. 'S nachts klinkt hetbest hard en angstaanjagend z0dat het lijkt alsof je bed of de rails staat..

Wel: lekker alles lui met de auto ik heb er zelf niet eens een. Lekker rond cruisen door de stad!

Niet: het hebben van geen fiets, ik mis mijn fiets!!

Wel: het lekkere vruchtenwater wat je hier overal kan kopen

Niet: geen drinkwater uit de kraan, denk dat dat het eerste is wat ik doe bij thuiskomst, een lekker glaasje water drinken

Hasta muy pronto,

Maaike Jamaica Michaella Yolanda Amarse Maarse

Living on the edge

Que onda wey!!

Ja, ge ziet 't goed, ik heb het allemaal weer overleefd.

Voordag ik zaterdagochtend vroeg het veld in ging moest ik eerst nog naar een feestje, het kinderfeestje van Marcel. Daarvoor heb ik mezelf echt suf geshopt in het centrum, en toch bijna niks uitgegeven!! Heerlijk. Omdat de batterij van mijn horloge nog steeds leeg is leef ik hier echt zonder tijd, wat meestal inhoudt dat ik nog later kom dan dat ik anders zou doen. Dus een beetje laat de bus genomen naar het feestje, het bleek de verkeerde te zijn, maar wonderbaarlijk heb ik met een beetje vragen en bellen en een stuk lopen de bestemming toch nog gevonden. Toen ik er bijna was stond ik even te bellen met Sonia op een kruispunt. En dat moet je dus niet doen want dan komen ze als vliegen op je af. Dus ja, een auto met twee jongens..kwam langs..vervolgens nog een keer, en toen ik bij Sonia in de auto stapten volgden ze ons. Dus, Sonia is zo leuk om ze meteen uit te nodigen voor het feestje, lang leve de spontaniteit. Vevolgens zat ik dus twee uur opgescheept met een jongen die zei dat ie de chemie meteen voelde en dat dit echt was en dat ie massages gaf en dat ik oh oh oh zo mooi was en hij kon niet van me afblijven, brrrrrrrrr. Maar goed, het feestje was toch nog wel leuk!

Zaterdagochtend door Sonia opgehaald, bleek dat we met de bus gingen en dat we opgehaald zouden worden door studenten die al in het veld waren. Bleek alleen dat die allemaal geen bereik hadden, dus Sonia belde een vriend die ons zou brengen, hij heeft ook veel in dat gebied gewerkt. Dus, even later zat ik samen met hem, Sonia en het zoontje van hem in de enorme Afrikaanse pick-up. Jochie was bijna 3 en dus erg schattig. Hij viel in slaap op mijn schoot toen we de onverharde wegen bereikten en ik heb nog nooit iemand zo vast zien slapen. We schudden echt enorm heen en weer en hij bleef maar slapen en slapen. We reden dus richting het park in de bergen. De plek van het kamp was niet zo heel hoog in een half tropisch bos (eigenlijk een beetje zoals een bos bij ons maar dan wat dichter door de lianen en wat vochtiger, maar nog niet een echte jungle). De weg er naartoe was dus erg slecht, en het was ook erg bewolkt want het is regenseizoen en het ging in de verte flink tekeer. Zo kon ik dus ook niet de vulkaan van 4000 meter hoog zien, die is in deze tijd van het jaar meestal volledig in de wolken. Maar, ik had geluk, zo´n 5 minuten was ie zichtbaar net toen we op een plek waren zonder bos. En jawel, eerst was er geen rookwolk boven de top, en toen ik nog een keer keek was er net eruptie geweest en was er duidelijk een rookwolk zichtbaar, cool!! (zie foto's). Deze vulkaan is een van de actiefste en gevaarlijkste in de wereld. Ze verwachten in de komende jaren een hele grote eruptie, waardoor het stadje Colima in de buurt verwoest zal worden. Colima loopt dus nu ook langzaam leeg. Maar goed, de vulkaan was nog ver weg en verder zat ik in het bos en dan zie je dus niks meer van het prachtige uitzicht, erg jammer!!! Maar het begon dus gigantisch te onweren en we waren net bovenop een heuvel en dan zie je dus overal de bliksem inslaan en brrrr, onweer in Nederland is wel leuk (nouja ok jullie hadden ook erg onweer geloof ik) maar de donders zijn hier echt heeeel hard....blij dat ik nog veilig in een auto zat!

Aaangekomen in het kamp was het droog, maar ik was blij dat ik niet naarSonia had geluisterd had die zei dat er wel plek was in een tent en dat ik wel op de grond kon slapen. Ik had lekker een tent geleend en een luchtbed (al heeft het niet meer geregend). Ik had eigenlijk uitputtende omstandigheden verwacht in het veld, maar dat viel errrg mee. De studenten hadden de netten om de vogels (overdag) en de vleermuizen (´snachts) te vangen binnen 500 meter van het kamp geplaatst. Om de twee uur controleerden ze ze en bevrijden ze de arme vogeltjes die het bijna onzichtbare net niet hadden gezien. Vervolgens werden alle vogels helemaal gedetermineerd, wel heel schattig om ze zo dichtbij te zien. Ook heb ik nu een kolibri vastgehouden en bevrijd, dat is nog wel het leukste als ze prrrrrrrrrrrrrrr weer wegvliegen. 'Nachts slapen de vogeltjes en zijn de vleermuizen zo suf om in het net te vliegen. Vleermuizen zijn van dichtbij zo lelijk dat ze weer mooi worden. Er zijn echt ontzettend veel soorten, sommige alleen te onderscheiden door de vorm van hun neus, de lengte van hun armpjes of of ze wel of geen haartjes hebben op het vliesje tussen hun achterpoten. Ze zijn echt heel cool (que chido!!) hun vleugels zijn dus eigenlijk net als onze handen met 5 vingers maar met ertussen echt een heeeel dun elastisch vliesje van huid.

Omdat mijn onderzoek voornamelijk een analyse is van de vegetatiegegevens in het gebied aan Sonia gevraagd of ik niet meer van het gebied kon zien, aangezien we nu alleen op 1 plek waren. Dat bleek toch een beetje lastig te zijn. We zijn wel op pad gegaan met de jeep, dat is ook stoer!! Als ik in Nederland het veld in kon met een Jeep was ik nooit met annemarie met de auto vast komen te zitten in de blubber. Ach, boomstronkje hier, boomstronkje daar, kuil hier hobbel daar het maakt allemaal niet uit. Maar we kwamen niet echt ver want een hek zat op slot, en het is toch best wel uitgestrekt, dus een uur lopen leverde niet echt een ander vegetatietype voor mij op. Maar Sonia zei dat het park helemaal niet zover rijden is van hier (Guadalajara) en dat we deze week het echte park nog wel konden bezoeken (ja ik snap ook nog steeds niet hoe het zit en wat nou waar is, een kaart heb ik nog niet gezien).

Wel weer heel erg back to basics, geen water, geen elektriciteit, geen douche, geen wc en koken op een houtvuurtje, wel leuk!! Zondagmiddag begon de terugweg die 5 uur zou duren. Onder andere omdat we verkeerd gereden waren waardoor we niet de tolweg hadden maar de freeway. Dit betekende dat wij door de bergen kronkelden, en de tolweg lekker door het dal als een rechte lijn ging. Ik had toen al behoorlijk hoofdpijn, dus erg prettig was dat niet!! Toen we eindelijk op de tolweg waren was er opeens een ongeluk. Ik heb het niet zien gebeuren (gelukkig) , maar we zaten er echt vlak achter, misschien 20 auto's voor ons. De weg was volledig geblokkeerd en er was een auto volledig geplet onder die vrachtwagen, brrr. Mensen begonnen te keren (ja joh, gewoon lekker tegen de richting in op de snelweg) en achter ons was de weg al afgezet en nam iedereen een afslag. Besloten om even te wachten want omrijden zou ook heel veel tijd kosten. De ambulance kwam...maar te laat. Even later mochten we er langs en heb ik een dode zien liggen (welliswaar onder een volledig bebloed laken, maar z'n hand stak er nog onderuit...) brrrrr dat houdt je toch nog wel even bezig!! Nu nog...

Ja het leven is hier een stuk onveiliger, vooral het verkeer. Ik heb me al ontwend om te kijken of er nog zo´n enorme vrachtwagen aankomt als de bus invoegt, want als je je daar elke keer zorgen over maakt heb je geen leven meer.

Toen ik thuiskwam had ik echt onzettende migraine, maar toen ik om 3 uur wakker werd van het angstaanjagende onweer was het over!! Ben toen wel naar m´n huisgenoten gevlucht die nog tv aan het kijken waren want het is hier echt niet leuk, zo hard. Toen viel de stroom ook nog even uit dus het feest was compleet! Maar mijn huisgenoten zijn erg lief en geven me een hoofdmassage als ik hoofdpijn heb.

Maar goed, zoals ik al zei heb ik alles overleefd en zit ik nu weer op de universiteit. Nog 1 week te gaan en ik wil nog veel doen!!

Hasta pronto,

Maaiky

Aftellen

Dag lieve blogleesmensen!

Ai de tijd gaat veeeeeeels te snel :-( Nog iets meer dan een week en ik moet alweer terug. Het kopen van een nieuwe koffer staat nu echt op de agenda want ik koop alleen maar meer zooi (sorry mam) Maar het is dan natuurlijk ook geen zooi maar hoogstnoodzakelijke benodigdheden...

De afgelopen dagen weer veel in de auto gezeten, zit hier denk ik wel de helft van de tijd in auto of bus. En veel verschillende auto's ook nog, iedereen haalt en brengt me, en gister zat ik echt in een huuuuuge auto. Ik had 'smiddags toen ik van de bus terug liep mijn voet verwond aan een metalen pin die 10 centimeter uit de grond stak (ja au) net toen ik aan het bedenken was dat het zo grappig was dat er elke keer als je je voet neer zet een wolkje stof 'plof' opdwarrelt en of ik het zou gaan missen of niet...was denk ik net een zeer poetische zin daarover aan het vormen waardoor ik dus niet oplette. Toen ik vervolgens beetje hinkelend terugliep en even keek hoe het er mee stond vroeg een jongen of het ging, ik zo ja ik ben bijna thuis. 'Ja dat weet ik', zei ie...oh...en wie ben jij? Ik had daarna een feestje, dus de vriend van mijn huisgenoot was zo aardig mij aan te bieden mij te brengen (en die had dus een huuuge auto). Feestje van van Mabel, een vrouw uit Colombia van de universiteit, niet zo heeeeel spannend. Soort kantine, t-l verlichting, salsa, drank, taart, pinata.

Heb gisteren ook gezwommen met Iris en Anali in het zwembadje van haar kolonie (Iris woont in een groot huis, witte marmeren vloer met lelijke rare zwarte meubels, beetje chinees kitsch). Maar heerlijk zeg dat decadente leven, autotje in, autotje uit, zwemmen hier, drankje daar, feestje hier, snackje daar. Dat bevalt mij wel.

Mijn gekke huisgenoot Enrique gaat regelmatig om 12 uur 'snachts nog ergens taco's eten, dus ik ga af en toe mee, wel leuk..lekker een beetje cruisen in de zwoele nacht, ik hang dan lekker uit het raam of nog beter het dakraam!

En zaterdag gaat het last-minute dan toch echt gebeuren. Ik mag eindelijk mijn wandelschoenen gaan gebruiken want ik ga het veld in!! Op naar Nevado de Colima. Ik heb een tent en een luchtbed geleend van Vero. Oh en een hoofdlamp....we gaan namelijk speciaal als er geen maan is....en dus geen licht...zodat we mooi 'snachts vleermuizen kunnen vangen. Ohja en ik moest m'n tent dichthouden voor de schorpioenen, en me niet laten bijten door de bloedzuigende vleermuizen...hmm ok. Ohja en er zijn ook puma's. Gelukkig heb ik mijn grote mag-lite.....

Vanmiddag met Sonia het centrum ingeweest om voorbereidingen te treffen voor het feestje van Marcel van morgen (zoon van Sonia, word zeven). Het is een mexicaans feestje dus er komen 30 kinderen plus ouders. Dus, kochten wij 50 ballen!! (en we waren niet de enige die vervolgens met zoiets over straat liepen). 50 spuitbussen met een soort schuim om mee te spelen, en 30 kindermeisjes tasjes for the girls. Voor de jongens moet nog iets bedacht worden.
Ook hebben Sonia en ik nu een mooie stoere hoed voor in het veld, we zijn er klaar voor!

En cactusvrucht gegeten, alleen nu verkrijgbaar. Echt in de meest extreme kleuren en beetje slimey maar wel lekker!!

Verder kwam ik er via Sonia achter dat de Rus mij erg interessant vind. Had ze dat niet kunnen vertellen voordat ik het hele weekend met hem en zijn vrouw op pad ging!!? En de Mexicanen denken ook vreemd, Sonia vind het maar vreemd dat de Rus zich niet vrij voelt om avances te maken ofzo, en dan zeg ik 'Sonia hij is toch getrouwd??' hmm ja daar is dan niet echt een antwoord op. Ze vragen me hier trouwens ook regelmatig of ik een vriend heb, dan zeg ik 'nee'. 'Oh en in Nederland'? 'Nee!' 'Oh en ook niet hier' 'Neeeheee'. Tja het is ten eerste raar om vrijgezel te zijn en blijkbaar ook heel normaal om op verschillende plekken een vriend/vriendin te hebben (al ken ik er meer die dat doen...goh... maar normaal vind ik dat niet!!!)


Ik ga dus het weekend het veld in en voor de week daarna heeft Iris echt beloofd beloofd tijd voor me te hebben en me nog overal mee naar toe te slepen. We hebben een hele lijst met daar op onder andere nog een beetje bruin worden en cocktails drinken in het prive poolclub, naar de hier dure kapper voor een mexicaanse coupe, naar een echte dansclub om te eindelijk te dansen met jongens van mijn leeftijd in plaats van met oude zweterige mexicanen met cowboyhoed. Verder wilde ik ook nog naar het theater voor een echte balletvoorstelling, en ik moet nog naar de grote kloof hier in de buurt van Guadalajara. Nu zat ik vanmiddag op de uni even op Sonia te wachten en heb ik een telefoonnummer gescoord van een jongen die mij er wel mee naar toe wou nemen dus dat komt misschien ook wel goed (gewoon zitten en ze lopen langs en ze komen vanzelf terug, erg handig ;-)). Dus, het word nog druk komende week!!

Tja ik wil ECHT niet weg, ik ken het hier eindelijk een beetje en vandaag in de bus zag ik zelfs twee mensen die ik eerder had gezien!! Eentje begroette me zelfs....
Maargoed, ik mis jullie ook wel een beetje dus ik wil ook wel terug maar toch ook vooral weer niet!!!

Hasta pronto dan maar...
Te vaya bien!
Maaike

Volstrekte onlogica X 100 X 3

Hmm de tijd gaat veel en veel te snel!!! Begin van de week was rustig maar het weekend zat helemaal volgepropt! Wat heb ik de afgelopen dagen gedaan (ik zou zeggen pak even wat te eten of drinken want er komt nogal een verhaal en ik ben moe dus het is niet altijd even boeiend :)):

Maandag en dinsdag: business as usual

Niet zoveel gedaan! Beetje naar de uni, waar ik zo ongeveer alleen Sonia spreek omdat ik weggestopt zit in een kantoortje en iedereen schijnt naar me te vragen maar niemand durft met me te praten..hmm mooi is dat. Ja Carlos de tuinman, die begroet me elke dag uitgebreid en komt me altijd wel even van mijn werk houden... Ik kan nu zelfs een gesprek met 'm voeren in het Spaans, maar de strekking is meestal of ik meega naar zijn rancho, of ik een geit wil, of ik foto's heb en dat ik oooh zo leuk ben.
'avonds veel gesocialised met Charo mijn huisgenootje en mijn Spaans gaat echt met sprongen vooruit nu! Kan bijna een gesprek voeren en ze snapt me! Krijg nu ook complimenten voor m'n Spaans al vind ik zelf dat het nog niks is want ik haper nogal bij de vele tijdsvormen en ik heb geen grammaticaboek ofzo en mijn woordenkennis is niet zo groot...maarja ze denken allemaal dat ik les heb gehad dus dat is mooi!

Woensdag
Na thuiskomst van de uni stond Armando plots voor de deur, er was vaag iets over dat Sonia en ik naar de film zouden gaan maar dat zou een uur later zijn, dus daar ging mijn douche enz. Maar goed, toen begon weer iets typisch Mexicaans (voor mij dan) waarover later meer. We gingen 'ergens' naartoe. Ok....bleek dat we eerst Sonia ergens gingen ophalen (15 minuten cross cross zig zag hobbel bobbel miiioeoeoeng door Guadalajara) en daarna gingen we printer inktpatronen halen in een soort Macro, weer 15 minuten criss corss zig zag hobbel bobbel mooiiioeoeeong toet toet verder. Toen gingen we bij een van de vele vers fruitsap zaakjes een lekker drankje halen, jammie!! Doe mij zoiets in Nederland, echt heel goed. Toen stopten we opeens bij 1 of andere koffietent om afhaalfrietjes te halen...ok? En toen was ik om 10 uur weer thuis op tijd om Desperate Housewifes te kijken. Hmm tja nou ik was weer een avond van de straat tenminste..of nou ja, op de straat, in de auto.
Het verkeer stroomt hier wel goed door trouwens! 6 miljoen mensen en veeeel auto's, maar ja ook veel wegen en de mensen rijden lekker soepeltjes door(miooeoeoeng toet toet)! De meeste straten zijn hier eenrichtingsverkeer (elk blok afgewisseld een andere richting) en minstens 3 baans (gewoon erg Amerikaans dus). Het gevaarlijkste hier in Mexico is denk ik het oversteken...als ik naar mijn bus loop moet ik 3 keer mijn leven wagen door zonder stoplicht een soort snelweg over te steken, maar ik word er goed in en weet nu beter aan welke kant beter is en wanneer wel en wanneer niet! Dus eigenlijk waag ik mijn leven helemaal niet ;-)

Ik vergeet bijna nog de avond te vertellen. Ik zou uitgaan met mijn huisgenoten Salim en Charo. We zouden naar een hippe club gaan, maar daar stond een enorme rij dus op naar een andere. Nu verbaas ik me nog steeds over hoe dit soort dingen gaan. Dit is een ander land met andere sociale regels, zoals dat je je hier netjes aanmeld bij een cafe of restaurant en dan wel of geen plek krijgt, en bij clubs...tja...daar ben ik nog niet helemaal achter. Er stond een rijtje en af en toe werden er wat mensen binnengelaten. Voor de deur arriveerden de dure sportauto's en sommige mensen werden voorgelaten. En toen ging Salim praten met de portiers, en toen zei ie 'kom we gaan'. En verder niks, en als ik ergens niet tegen kan is als mensen me niks vertellen1! Maar we mochten dus niet naar binnen, snap nog steeds niet waarom maar waarschijnlijk ben ik voor het eerst gediscrimineerd in m'n leven! only latinas. Maar, het kan ook zijn dat het Charo was, zij komt namelijk uit Peru en volgens Salim houden ze hier niet zo van zuid-Amerikanen.....nou ja, vaag dus! Was wel een beetje pissed ben hier nog nooit naar een discotheek geweest! En een beetje teleurgesteld voor de derde keer de taxi in. Dit keer naar een zo goed als lege bar, waar ik perongeluk (omdat ik elke keer nieuwe voorgeschoteld kreeg) in 20 minuten 4 tequila heb gedronken en toen erg gezellig was!

Donderdag
Niet veel zie maandag en dinsdag :) Behalve dan 1 enorme plotselinge kaboem onweersdonder waar ik 5 minuten hartritme stoornissen van had.

Vrijdag
Zoals gewoonlijk vertelde Sonia me pas vlak voordat we naar huis gingen over een feestje waar ik mee naar toe moest terwijl ik net die dag in m'n 'kloffie' was. Maar het was een kinderfeestje dus ach ;). Eerst nog in Sonia's huis een enorm bord spaghetti voorgeschoteld gekregen (moet er nog steeds aan wennen dat men hier niet op elkaar wacht met eten, in het begin toen ik nog bij Sonia woonde zat ik altijd een kwartier te wachten met een koud wordend bord voor m'n neus, en begon ik uiteindelijk maar te eten als er niemand kwam). Na de spaghetti dus op naar het kinderfeestje! Ik geloof dat ze hier allemaal hetzelfde zijn...een afgehuurd park/speelterrein met bediening en een hotdog meneer, tafels met ouders en chips en snoep en rondrennende kinderen. Na een tijdje volgt het piñata slaan, een papiermache pop met snoep erin misschien welbekend bij sommmigen. Ik zelf vind het een beetje vreemd spelletje want die piñata stellen soms een heel schattig tekenfilmfiguur ofzoiets voor en ik vind het maar geweldadig dat die kinden hun idool keihard gaan meppen, maar ok, dat is mijn softe instelling. Na de piñata met over de grond rollende kinderen vechtend voor het snoep, volgt de enorme taart geheel in stijl met de piñata. Het begon trouwens ook weer te regenen, voorgegaan door een enorme zandwolk, au m'n ogen!
Na het feestje had Sonia een afspraak met de Rus in Starbucks, vlak bij mijn huis. Ze ging met hem dingen van haar onderzoek bespreken, en ook wat met mij. We moeten namelijk wat data in een andere vorm omzetten, omdat Sonia om vage redenen halverwege het onderzoek heeft besloten de methode te veranderen (neeeeeeeeeee) waardoor ik nu maar de helft van de dataset kan gebruiken voor mijn analyse. En Sonia weet zelf eigenlijk niet zo goed meer hoe ze het gedaan heeft (goh). Niks verkeerds hoor over Sonia ze is zo ongeveer m'n beste vriendin hier...maar ze wordt boos op haar man als die niet meer weet hoe ze iets in het onderzoek gedaan hebben, terwijl hij gewoon een andere baan heeft en het haar phD is. Haha mijn god, op dat soort momenten denk ik echt aaaaaaaaah wat is dit! Maar goed, de Rus begint dan in zijn Rusengels een heel verhaal over hoe te transformeren enz. Maar ik was het er eigenlijk al snel niet zo mee eens, en pfffff die russisch/mexicaanse manier van communiceren is zo niet efficient! Echt to the point komt het niet....dus na een uur mocht ik gelukkig weg want ik was uitgenodigd voor een verjaardagsfeestje van een vriend van Vero.
Die vriend is wel grappig want hij heeft Nederlandse voorouders maar kan zijn eigen naam echt voor geen meter uitspreken: Duifhuis, of beter gezegd: Doei-ief-hoe-ies haha. Maar die was dus jarig en het was echt gezellig! Beetje Spaans gepraat, beetje engels met onder andere een jongen met Duitse voorouders. En wat ook grappig is, Vero en haar vriend komen in september een master doen in Nederland! Nouja, haar vriend zeker in Delft, elektro iets (ja pap) en zij wil dan iets in Leiden gaan doen.

Maaike, Vero en ?


Goed, sorry dit verhaal word heeeel lang!
Ja goed dus, daarna op naar een (gay)club (dat was leuker ofzo ;)). Toch maar eerst maar taco's gaan eten omdat er net een buslading vol militairen met grote geweren naar binnen ging (is dit normaal?, wel heel echt met twee die dan buiten op wacht staan enzo) Schijnt wel normaal te zijn, een grote controle ofzo. Bij de taco-eetplek weer wat nieuwe dingen geprobeerd, wel leuk voor 75 eurocent heb je een bord vol eten, maar ieuw ik hoef geen taco's met koeientong of koeienpenis.... Daarna nog toch naar die disco waar het heeeel donker was (denkend aan mijn moeder, waar is hier de nooduitgaaaaang) en er was zelfs een heuse travestiet, maar verder was het halfleeg en halfhetero.

En vandaag poeh. Nu kom ik op het typische Mexicaanse ding. Ik kan er dus niet tegen dat mensen je niet vertellen wat hun plan is (als ze dat al hebben) en dingen doen die volstrekt onlogisch/absoluut niet handig zijn!!!! Ik zou met Charo naar tonala gaan om souvenirs te kopen, een uur met de bus, ok. Vroeg opgestaan en dan gaan we weg en dan blijkt opeens dat we eerst Charo's boeken naar de bieb gingen brengen...dus, 2 uur en 4 bussen later!!!! waren we weer ongeveer waar we begonnen waren. En toen lieten we ook nog alle bussen naar Tonala passeren omdat een huisgenoot ons had aangeboden ons te brengen. Ja leuk! Maar daarvoor moesten we eerst weer twee bussen nemen om naar het afgesproken punt te gaan en toen ook nog een kwartier wachten, aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah.

Winkeltje met alleen maar skeletten voor de dag van de dood

Maar goed, in Tonala fantastische souvenirs gekocht....en ik heb me weer verworderd over het feit dat ik blijkbaar nog steeds opval. Zit ik bij de bushalte zie ik opeens uit een auto echt ver weg een jongetje in een auto duidelijk een foto van mij maken. Dus ik staar terug dus dat jongetje deed net alsof z'n neus bloedde. Toen zwaaide ik maar en zwaaide de hele familie terug. Meestal blijft het bij staren, toeteren, fluiten of echt uigebreid met z'n allen elkaar aanstoten (er zitten soms veel mexicanen in een auto). Tja bij de bushalte staan is wel echt een opgave hier als ze denken dat je een filmster bent ofzo....maar het heeft toch ook wel wat :-p
Bij thuiskomst was een deel van de familie van mijn huisnoten er (en familie van Pablo, maar die was er niet, weet niet waar wel) Dus met hun doorgebracht met wat ooms en alle broers en zus van Pablo (ik weet nu waarom ze allemaal ongeveer dezelfde leeftijd hebben, er zijn 5 kinderen waarvan er 2 tweeling zijn).
Daarna nog naar de film (Zodiac, goed) met Salim en zijn moeder en nu zit het huis vol met vrienden van Cone en Enrique en die zijn heeeeel luidruchtig als ze dronken zijn, wat meestal zo is.

------------------------------------------------------------------------------------

Voor de volhouders zal ik dit verhaal wat ik zaterdagavond al had geschreven maar nog niet had gepubliceerd 'eventjes' afmaken.

Zondag
Tijdens mijn meeting vrijdag met de Rus (Slava), zijn vrouw (Gaby) en Sonia afgesproken om met Slava, Gaby en een kennis van hun die 2 weken uit Londen hier in Mexico is naar de pyramides te gaan, een uurtje van Guadalajara. Dus, ik weer vroeg opgestaan, ik heb al een week geen eten in huis omdat ik geen tijd heb om boodschappen te doen, dus eerst langs de Oxxo (24 uurs winkel op elke straathoek met bezinepompstation assortiment) voor een soort van ontbijt. Omdat dit Mexico is kwamen ze eerst een half uur te laat, en gingen we daarna uitgebreid ontbijten zodat we 2 uur later pas vertrokken! En stiekem denk ik dan toch wel ai ai ai ik had nu nog kunnen slapen. Om een uurtje of 12, 1 (gelukkig is de batterij van mijn horloge al een week leeg en vallen dit soort vertragingen iets minder op) gingen we dan op weg! Op naar, even wachten even het foldertje erbij pakken: Guachimontones, ronde pyramides, voor meer info zie hier
Niet heel erg groot maar toch wel de moeite waard!

Elisabeta (dochtertje van Slava en Gaby) en Guachimontones

Daarna dan toch eindelijk onverwacht het grote moment, we besloten om naar Tequila te gaan, dorpje dat grootste producent is van eeeh ja Tequila. Eenmaal aangekomen werden we meteen gecharterd voor een rondleiding bij een grote tequilaproducent. Dus hop in de tequilabus en tien minuutjes hobbelen over de uiterst hobbelige hobbelsteentjes hobbelwegen kwamen we aan bij de boerderij/fabriek. We hadden echt een erg leuke gids en we gingen ook nog mangorapen want het leek bijna een mangoplantage met de rijpe mango's die als rijpe appels van de bomen vielen. interessant om het proces te zien en ik weet nu alles van tequila. Na het koken van de agave plant in een grote oven doen ze er gist bij, ff pruttelen, nog paar keer distilleren, paar maandjes in een houten vat(of niet voor tequila blanco) en je hebt tequila. Er zijn echt veeel soorten en sommige flessen zijn 100 euro. Op het laatst mochten we alle producten proeven (ohjee) maar na 4 proefde ik het verschil niet meer zo ;). Heb een zeer mooie fles tequila gekocht en een soort smaakjestequila om mee te mixen. Ondertussen werd het natuurlijk steeds gezelliger en we mochten weer de bus in, de terugweg was veel grappiger dan de heenweg weet niet precies waarom..... Na wat gegeten te hebben weer op naar Guadalajara, zeer geslaagde dag.

Tequila is leuk maar jij bent lief!

Oh ik vergeet helemaal dat de dag toen nog niet afgelopen was, Gaby had nog een feestje van een vage kennis. Het bleek al zo ongeveer afgelopen te zijn, dus in de grote tuin met (weliswaar leeg) zwembad waren nog maar twee tafels bezet met aan de ene familie en aan de andere een stel dronken vrienden uit Zacatecas (Zacatecas zacatecas, oeoeooe zacatecas (voor Joffrey :)). We waren natuurlijk nog zeer welkom. Het was toch wel weer hilarisch want 1 jongen was nogal dronken en bleef maar foto's van me maken en zeggen hoe ongelofelijk het was en kwam zo ongeveer op mijn schoot zitten. Kortom...vreemd land dit, Mexico :-). Uiteindelijk lag ik toch nog om een uurtje of 1 met een klein beetje hoofdpijn op bed

Vandaag ging ik mee met Slava en de Rus naar Chapala, een meer ten zuiden van Guadalajara. De dag begon voor de derde keer op rij onlogisch. Nog vroeger opgestaan om om 10 uur in het centrum te zijn op afgesproken plek, eerst bus en vervolgens stuk lopen. Slava en Tom waren natuurlijk half uur te laat, en toen bleek dat we toch niet met de bus gingen want Gaby zou toch nog met de auto komen..goh. Toen op zoek naar eten voor mij gegaan wat we niet echt vonden en ondertussen waren we weer terug waar ik begonnen was! toen 30 minuten op Gaby gewacht, die vervolgens langsreed en god weet waarom ging proberen te parkeren, zodat ze pas nog een half uur later weer terug kwam, en we allemaal meteen weer naar de auto konden lopen om te vertrekken. Goh...ondertussen had ik nog steeds niet ontbeten en alleen heeeeele vieze thee gedronken (nouja genipt, was echt te vies, ik vroeg thee en toen pakte ze een fles met een bruine substantie, goot dat in een bekertje en deed er warm water bij, ieieiew echt mierzoet). Maar om 12 uur waren we dan op weg en kwam we nog een uur later aan in Chapala, waar we eerst een uur hebben gegeten, toen een boottochtje gemaakt van een half uur (5 minuten nadat mijn mama mij belde wat ik toch in hemelsnaam allemaal uitspook hier ;). en toen hup weer terug want Tom moest om 4 uur ergens hier zijn.

Tom, Maaike en Gaby


Gooeoeoeoeooeoed en nu ben ik moe en mijn hoofd tolt! Tijd voor een late siesta denk ik, al heb ik nog steeds geen eten in huis en moet ik dus naar de supermarkt lopen...hmmmmmmm...oh en ondertussen regent het....

Ik hoop dat jullie nog niet in slaap gevallen zijn maar ik heb in iedergeval weer alles vastgelegd!

Besitos,
Maikalodea

En dan heb ik nog maar 1 ding te zeggen:

Back to basic

De afgelopen dagen waren eigenlijk een beetje suf! Al waren er natuurlijk ook wel weer grappige dingen.

Woensdag en donderdag waren wel echt heel erg suf, had niks te doen en ik ben in mexico city snipverkouden geworden! (ik geloofde nooit zo in het idee dat je van in de regen lopen verkouden word, maar ik geloof dat het in dit geval toch zo was, dat uurtje kletsnat klappertanden was blijkbaar toch niet zo goed)! Beetje gewerkt en 's avonds voor de tv gehangen. Ik miste ook mijn vriendjes die allemaal weer weg zijn nu, naar de US of Mexico city of Cuba. Het reizende leven is hard! Vooral als je niet echt helemaal reist maar elke keer weer terug moet naar 'huis', waar je niet zo heel veel vrienden hebt omdat je elke dag suf in een kantoortje zit te werken en geen les hebt met andere mensen! Als ik hier langer zou blijven zou ik wel wat dingen gaan doen, sporten of spaans les, maar ik ben hier nog maar 3 weken :-(!

Vrijdag nam Sonia me mee naar een bar, Mutualista. Armando en de Rus en zijn vrouw waren er ook. Mutualista is wel een echte local bar met plastic tafels en stoelen en life salsaband. De cultuur is hier zo dat iedereen hier in stelletjes uitgaan. Dus tja ik ben geen stelletje dus wat kan je doen! En ik ben ook al niet zo goed in salsa, haha. Maar goed, tja dan gaat iedereen dansen en blijf ik over en dan krijg je echt de meest foute types op je af die met je willen dansen en dan is weigeren best moeilijk! Dus gedanst met een vent van ergens in de 40 en ik had heleMAAL geen zin om 'me over te geven aan de muziek' zoals hij wilde, haha mijn god! Ik kan best dansen maar ik doe dat geloof ik liever alleen of met iemand die ik leuk vind.. Maar goed, toen ie vervolgens bleef plakken heeft Armando me gelukkig gered door met mij te gaan dansen. En de rare vent heeft vervolgens bij de Rus gevraagd of ie nog Russische vrouwen voor 'm wist..... ....

De Rus was trouwens ook vreemd, die begon de avond met zich te verontschuldigen dat ie niet veel met me zou gaan praten want dan kreeg ie ruzie met z'n vrouw ('shle is a Mexiclan lady ylou knlow'). Nu vond ik dat niet zo heel erg want ik versta 'm toch niet zo goed en hij is nogal langdradig..maar dat heb ik niet gezegd!! Nadat ik de ene vent gedumpt had kwam er weer een andere foute (die al de hele avond aan het staren was), maar die was gelukkig ietsje minder erg dus ik heb mijn salsa een beetje geoefend.

Verder zou ik het weekend naar een feestje gaan met Pablo maar die haakte (alweer) nogal af (alle mannen zijn pincha cabrones :)) en ik zou zondag gaan zwemmen met Iris en die haakte ook al af, lekker dan! Dus ik ben zaterdag mijn eenzaamheid en mijn warmte (het is hier nu echt heeeeel warm overdag) maar gaan wegshoppen in de grote aircoditioned mall. En god weet waarom maar ik heb een trui gekocht omdat ie zo leuk was maar die ga ik hier nooit van m´n leven dragen, weet niet eens of ie nog in mijn koffer past. Maar ik ben in iedergeval klaar voor de winter....zal wel een vlaag van verstandverbijstering zijn geweest. Ben wel blij met m'n nieuwe korte spijkerbroek en slippers btw. Lange broeken heb ik hier nog niet durven proberen en schoenen is eigenlijk ook onmogelijk met mijn maat 41 als ze maar tot 39 gaan.....

Zaterdagavond een tijdje gesproken met mijn enige vrouwelijke huisgenootje (Charo) die geen woord engels spreekt, en afgesproken om zondag wat te gaan doen. We zouden eerst een fiets huren en gaan fietsen over de grote weg door het centrum die ze op zondag afsluiten voor het verkeer, ter ontspanning ende vermaak, maar ik was een beetje laat wakker en toen was het al een beetje te heet om dat nog te doen! Dus gingen we 's avonds naar de film in de bioscoop van de universiteit. Jaja ik wist het ook niet maar we gingen naar een universiteits gebouw en die had dus een echte bioscoop in de kelder compleet met popcorn. Waarom hebben wij dat niet? Charo had me verzekerd dat alles in het Engels was en ondertiteld...maarja, het was een ziud-koreaanse film en nu is mijn koreaans niet zo goed...maar ik heb het met de Spaanse ondertiteling toch helemaal kunnen volgen! Het was een erg vage film trouwens, over een gemuteerd zeemonster, maar ik heb me wel vermaakt. Ik was wel trots op mezelf dat ik dus de hele dag Spaans heb gepraat met Charo, ook al hadden we wel een babylonische spraakverwarring toen we op een terrasje zaten en zij dacht dat ik weg wilde daar en ze stond op voordat we ook maar iets besteld hadden, en ik ook want ik dacht dat zij weg wilde en toen waren we weg en toen kwamen we er achter dat we geen beiden weg wilden...dat was een beetje stom maar toen was het te laat! Ook hebben we een half uur op de bus gewacht, het opgegeven en natuurlijk rijd ie dan als je 100 meter verder bent langs....toen weer een half uur gewacht en uiteindelijk maar een taxi genomen....

Maar ik ben nog steeds wel blij hier in Guadalajara hoor! Ik kan me niet meer voorstellen dat ik het zo chaotisch vond toen ik hier kwam, en ik vind het heerlijk om in de auto te zitten op zaterdagavond en over de grote 5 baans wegen te zoeven, langs clubs met verlichte palmbomen voor de deur! Wel beetje jammer dat ik dan heel veel zin heb om daar naar toe te gaan maar dat ik dan toch echt iemand nodig heb die met me meegaat. Ook voel ik me al redelijk normaal hier, ik vergeet elke keer dat andere mensen mij niet normaal vinden haha. Hoe graag ik ook een local wil zijn, ik zal toch wel opvallen denk ik!

Nos vemos!

Liefs,

Maaike

Mexico City: Pyramides and Shakira Shakira

Dat was me het (lange) weekend weer zeg! Vrijdag vertrokken naar Mexico City, ook de dag van de eerste regen in Guadalajara! En flink ook! Maar volgens Armando was dit nog niet echt een regenseizoen bui, geen idee wat het verschil is, maar dat zal ik dan nog wel merken. Hij zei wacht maar tot de eerste tropische storm…oh..yes..moet ik dan onder de tafel gaan zitten? Sonia was nog in de rimboe vrijdag, dus op het allerlaatste moment belde ze me dat ze met de nachtbus wilde gaan. Dus zo geschiedde! Ik werd opgehaald in echt een ontzettend oude auto waar achterin de benzine dampen weelderig tierden! Nadat ik 5 minuten achterin zat (met een pijnlijke knie, ik was niet berekend op het feit dat de voorstoel naar achter zou komen als Sonia erop ging zitten en dat daardoor zo’n fijne spiraal in de stoel mijn knie zou vastklemmen, lang leve 1m80) kwam ik erachter dat het Armando was naast me zat, dat was wel grappig, oh hoi! Hij ging dus ook mee! En op het busstation was de Rus er ook opeens, die ging ook mee! Allemaal op naar Pita. De bus vertrok om 1 uur ’s nachts en 7 uur (met een paar uurtjes slaap) later arriveerden we in Mexico City. Mexico City (ook wel D.F.) heeft 20 miljoen inwoners en ik was wel een beetje benauwd om er naartoe te gaan, zeker gezien de vele verhalen over de ontzettend hoge criminaliteit, drukte en vervuiling. Maar de eerste indruk viel mee! De metro reed een stuk niet dus we moesten eerst een stuk met de bus en dan met de metro (waar je je de hele dag in kan blijven voor twee pesos). Ik voelde me wel veilig want ik was met drie andere mensen (ook al vertelden ze me voordat we instapten over de vele zakkenrollers die met messen je tas opensnijden) en om 9 uur kwam we aan op het vliegveld. Tegen elven arriveerde Sonia op de afgesproken plek en vervolgens hebben we tot 4 uur in dat restaurant gezeten, pffffff. Maar het was wel leuk om Pita weer te zien en ook heel nuttig! Sonia heeft haar onderzoek besproken en ik heb mijn resultaten laten zien. En wonder boven wonder, Pita vond het heel goed, haha. De analyse die ik heb gedaan blijkt allemaal goede dingen te bevatten! Dus ik was er wel erg blij mee.
Het meest hilarische moment was nog wel dat Sonia opeens een groep behaarde rockers in het restaurant zag zitten, blijkbaar een rockgroep waar haar zoon fan van is (ik heb het opgezocht, Mago de Oz ). Dus zij er naartoe voor handtekeningen, en toen ze er was werd er naar mij gewuifd, ik moest foto’s maken. Vervolgens wilde de leider van de band met mij op de foto, haha en ik kende ze niet eens. Pita kwam er ook nog bij dus ik heb een foto van mij en Pita met die gast. Een uur later bedacht Sonia zich dat zij niet op de foto stond met hun dus ze vroeg me of ik alsjeblieft nog even mee wilde gaan. We hadden wel erg veel lol want dat betekende dat ik waarschijnlijk weer alle behaarde rockers moest zoenen. En ja hoor, de grootste werd ook nog eens erg handtastelijk, ieww ieuw! maar de foto is gelukt! Vervolgens hadden we nog erg lang de slappe lach over het feit dat ik mezelf moest opofferen om voor Sonia een foto te maken.
Om 4 uur Sonia en Pita achtergelaten om met de Rus (Slava) en Armando naar het centrum te gaan. Ik had namelijk afgesproken met Nick en Mat, die via een omweg vanaf Puerto Vallarta ook naar Mexico city waren gegaan. Het duurde wel even voordat Nick mij belde (ik ben enige met een mobiel dus ze kunnen alleen mij bellen) dus tot die tijd rondgesjauwd met m’n zware rugzak op zoek naar een restaurant waar Armando perse naartoe wilde. Nu konden we dat niet vinden en er waren ook nauwelijks andere restaurants dus dat duurde even. Voor het eerst de Zocalo gezien, het gigantische plein in het centrum. Er kwamen net allemaal vrachtwagens met soldaten aan en het is toch een beetje ongemakkelijk als 1 soldaat je ziet, de rest aanstoot en dat vervolgens een hele vrachtwagen vol soldaten naar je kijk! (deed me denken aan de intocht van de vierdaagse afgelopen jaar toen ik met Clara uit het raam hing en joeheooeoeeoeo riep en dat een hele colonne soldaten opkeek en dat ze toektoektoektoek als domino steentjes tegen elkaar aanliepen). Maar ik heb mijn zonnebrilletje op en doe net alsof ik het niet merk! Ik word hier trouwens ook regelmatig uitgelachen, ik was net 10 meter de metro uit en ik stootte keihard mijn hoofd tegen een enigszins laaghangend verkeersbord (langleve de 1m80) en toen ik opkeek zag ik iedereen om me heen naar me kijken en lachen…ik wil ook nog wel eens struikelen over de vele uitstekende tegels hier…het zijn trouwens meestal de meisjes die me uitlachen, de mannen staren alleen maar of roepen Guapa! of beautiful woman! (huh, waar?).

Zocalo:

Uiteindelijk belde Nick, ze waren in een hostal vlakbij en bijna het eerste wat ie zei was “Guess who just checked in” Joffrey! Joffrey had Guadalajara dinsdag verlaten en we hadden al afscheid genomen, maar daar was ie toch weer!
Die avond niet zo heel veel gedaan, op zoek gegaan naar eten met de rest en brrr kou geleden omdat we in de regen terug moesten lopen! Maar het was wel leuk!
Zondag op naar de grote Pyramides, een uur met de bus vanaf de stad. Zeer indrukwekkend! Al waren we wel een beetje teleurgesteld dat ze niet echt zijn maar gereconstrueerd, ze blijven groot (70m), de grootste is de 3e van de wereld, na Egypte. Je kan ze ook beklimmen, vermoeiend en ook best eng omdat de trappen echt heeeeel steil zijn en er zijn niet overal leuningen. Maar gaaf dus!

En die avond was er nog een activiteit, Shakira zou een gratis optreden geven op de Zocalo!! Nu zaten wij daar 100 meter vanaf dus daar moesten we naartoe. Ik was met Nick en Matt, ongeveer mijn lengte, en met Joffrey en Flo (een Duitse jongen) en die zijn alletwee een kop groter dan ik, voor hier dus reuzen!! Dus toen wij de menigte inliepen keek en wees iedereen naar ons, commotie alom. Ook wel lullig want overal waar wij gingen staan kon niemand iets zien. Maar ik geloof dat de meesten het juist wel een attractie vonden. En het probleem werd snel opgelost doordat iedereen na een tijdje een papieren telescoop tevoorschijn haalde! Heel handig, not, want de Mexicanen zagen niks omdat ze tegen elkaars telescopen aan het aankijken waren, en wij zagen alleen maar telescopen. Maar goed, de jongens creëerden wat goodwill (en plaatselijke hysterie) door wat mexicaanse meisjes op hun schouders te nemen, en ik zag nog steeds meer dan de meeste mensen en het jongetje van 5 dat zich op kniehoogte door de menigte wurmde om lichtgevende staafjes te verkopen. Ik vroeg me echt af hoe hij nou wist welke kant ie opmoest om er weer uit te komen….

Maar Shakira dus, was leuk! Al schijn ik het spectaculairste gemist te hebben, ik werd namelijk niet zo lekker, en opeens viel ik bijna flauw (niet dat ik zo hysterisch aan het gillen was, kweet niet precies waarom zal wel te weinig gedronken hebben en ik kreeg opeens last van het mexicaanse eten). Dus met Nick snel een uitweg gezocht, duurde even dus was wel eng. Ik viel de hele tijd bijna flauw en ik zag niks meer, hoorde alleen maar heeeel ver weg wat mensen en alles tintelde, ben ook vier keer onderweg op de grond gaan zitten tussen de mensen, haha. Maar goed, het is goed gekomen en het ging snel weer beter toen we eenmaal uit de menigte waren, maar dus wel de confetti gemist :-). Op nu.nl zagen we dat het ’t grootste concert ooit was in Mexico met 210.000 mensen op het plein, ik geloofde het niet helemaal, hoorde later ook dat het er ‘maar’ 120.000 waren maar dat ze het niet corrigeerden.

Maandag de gigantische markt bezocht die bestaat uit een onoverzichtelijke wirwar van gigantische hallen met kraampjes, bijna over m’n nek gegaan in het vleesgedeelte waar de half afgestroopte koeienhoofden je aanstaren, in vlees gehakt wordt, de vliegen rondgonzen en de grond bedekt is met een soort ranzige drap. Jammie fijn op je slippertjes. Maar de markt is leuk, je kan er echt ALLES kopen, lekker chaotisch, en het opstapelen van het fruit is een kunst op zich. Daarna de uitzichttoren bezocht (heeft maar 40 verdiepingen, maar toch mooi), ‘s avonds weer want het uitzicht is dan nog mooier!

Ook nog uiteten geweest met Nick (jaja) we hebben wel eerst kilometers gelopen voordat we een restaurant vonden, daar doen ze daar niet zo aan, iedereen eet op straat. Daarna ook nog met de rest weer op pad gegaan, het was toen al behoorlijk laat en ik wilde eigenlijk de nachtbus weer terug nemen, samen met Nick en Matt die vandaag naar Seattle terug vliegen vanuit Puerto Vallarta. We kwamen echter terecht op een soort Mariachi plein…het was een beetje vervreemdend, de rest had wat gedronken en was aan het praten met wat Mexicanen, maar ik zag ondertussen hoe slecht iedereen daar op het plein eraantoe was, mariachis in hun rare pakken een beetje rondtrompetterend, bedelende kinderen waarvan er eentje duidelijk helemaal onder invloed van iets was, andere mensen zichtbaar onder de invloed van drugs en drank, enorme kakkerlakken die overal uitkropen en ieuw, ik had er opeens een beetje genoeg van! Maar wel weer een ervaring…ondertussen besloten we om nog maar een nacht te blijven, dus dinsdagochtend pas de bus weer terug genomen. Dus nu ben ik weer in Guadalara! Wel beetje ziekjes, ik denk door de vervuiling, mijn neus prikt, mijn keel prikt en ik heb een beetje een naar hoestje.

Vandaag weer aan het werk! Ik zag toen ik thuiskwam dat ik in de bus 3 keer gebeld was, en promt werd ik weer gebeld. Het was Carlos de tuinman! Mijn god..geen idee hoe ie aan mijn nummer komt, Sonia zal wel de boosdoener zijn. Hij vroeg of ik al naar Nederland terug was (hij spreek geen woord engels trouwens) was erg blij dat ik dat niet was en wanneer ik dan weer zou komen enz. enz. Het wordt zo langzamerhand een beetje eng want zodra ik een voet op de campus zet komt ie aanlopen, enthousiast zwaaiend, waar ik nou was en wanneer ik met ‘m meega ergens naartoe (ik versta meestal de helft niet en zeg dan dat ik snel aan het werk moet). Hij komt me ook opzoeken als ik aan het werk ben en vraagt dat of ik foto’s heb, pfffff.... Sonia lacht me wel uit, de laatste keer bracht ze me naar het busstation en ik zat in de auto en hij kwam vragen waar ik naartoe ging en hij wilde m’n hand maar niet loslaten en gaf er kusjes op, ik mocht niet weg van ‘m,

Ik las mijn verhaal terug en ik zag dat ik toch wel wat rare zinsconstructies gevormd had, ik praat nu al 2 maanden nauwelijks Nederlands meer (vooral engels (Spanglish) met Sonia en op m’n weekendtrips, en een beetje spaans natuurlijk) en ook als ik nu iets zeg in het Nederlands klinkt het erg vreemd! Alsof ik iemand anders hoor praten..ik kan soms m’n eigen naam niet eens meer uitspreken…Maaike…Maaike..Maaike? wat een rare naam eigenlijk……Maarrrrse, maar dat komt vast wel weer goed als ik terug ben.

Saludos,

Maaike?

Paradise in Puerto Vallarta

¿Que onda Cabrones?

Ik ben weer terug in Guadalajara. Dinsdag terug gekomen van de kust en mijn neus doet meteen weer pijn van het stof en de droogte. Puerto Vallarta was heerlijk! Joffrey en ik waren dus uitgenodigd door Matt en Nick (uit Seatle, waren ook mee naar de Chivas en de bizarre nacht in Guadalajara) om te verblijven in hun appartement in Puerto Vallarta (nouja van hun, van de familie van de vriendin van de broer van Nick). Zij en Joffrey waren er al vanaf woensdagavond, en ik vertrok vrijdagmiddag vanaf de universiteit. Wel weer een lange reis zeg, 5 uur in de bus in je eentje en dan in Puerto Vallarta nog weer twee andere bussen is veel, maar het was het zeker weer ontzettend waard! De laatste bus bracht mij de stad uit over een bochtige weg omhoog langs de kust. Echt zo mooi! Samen met de ondergaande zon maakte me dat erg gelukkig, ik zat met een glimlach op m'n gezicht in de bus en wilde nooit meer naar huis! Dat werd niet minder toen ik aankwam bij het appartementen complex. En gebouw van 12 hoog direct aan zee aan twee mooie strandjes, mooie tropische tuin eromheen en een blauw zwembad met terras aan zee. Jep, dat vindt Maaike best ok. Het appartement was 11 hoog en het uitzicht was echt pretty fucking awsome! Daar kon ik ook best aan wennen dacht ik zo!! Dus de avond doorgebracht uitkijkend over de baai met de lichtjes in de verte.













Uitzicht links en rechts


De volgende dagen bestonden uit hangen, slapen, zwemmen, zonnen (niet zo heel veel want het was toch ook best veel bewolkt), keertje uitgaan, snorkelen en genieten van het uitzicht. Het uitgaan was wel zeer apart...we kwamen in een club terecht met alleen maar Amerikanen, en op de bar stond het vol met dansende meisjes in ultiem korte rokjes (is het je riem of je rokje?). Nouja, verder was het ook iets minder geslaagd omdat mijn gezelschap nogal dronken was en ik kan niet zo heeel goed tegen dronken mensen, maar goed, we hebben het weer overleefd!



Relaxen op het balkon

Wel stress gehad de afgelopen dagen want ik kwam er in Puerto Vallarta achter dat ik mijn sleutels met daaraan mijn memorystick met 4 weken werk niet meer had. Aangezien mijn ontmoeting met Pita over 4 dagen is was dat niet zo handig!! Dus gisteren hopend hopend hopend zenuwachtig naar de uni gegaan, hopend dat ik ze vlak voordat ik weg ging nr Puerto Vallarta op de WC had laten liggen. En ja hoor dit is Mexico dus ze lagen gewoon bij de receptie...fiew...doos ben ik ook!

Verder gaat de tijd hier wel dringen, nog maar een maand en ik moet/wil nog zooooveel doen! Misschien dat Pita kan regelen dat ik mijn presentatie niet 28 juni hoef te doen. Zou graag 2 a 3 weekjes langer blijven om nog het veld in te kunnen en nog wat te reizen....nouja, wie weet!

Vrijdag dus op weg naar Mexico city. Ik weet nog steeds niet hoe we nou gaan, Sonia is nu voor een bijbaantje ecologisch advies aan het geven over de effecten van het bouwen van een dam in een afgelegen gebied waar je alleen met de helicopter kan komen. Misschien gaan we vrijdagnacht met de auto, misschien met de bus, dat hoor ik pas morgenavond. Het is in iedergeval wel een uurtje of 6/7 rijden, en we moeten om 10 uur 'sochtends op het vliegveld zijn voor onze ontmoeting metPita. Hoop dat ik de rest van het weekend wel rond kan kijken daar! Nog maar even afwachten. Misschien ontmoet ik Matt en Nick daar ook weer.


Don't Worry!! Be Happy!

Liefs,

Maaike

Fiesta Fiesta

Toen ik net na mijn bizarre weekend maandag mn weblog had geupdate 'moest' ik alweer mee naar een feestje om 3 uur. Sonia had me wel verteld dat ik weer ergens voor was uitgenodigd, maar ja ik dacht feestje, dat is 's avonds. Maar nee hier niet, dus ik kon niet anders doen dan in mijn 'kloffie' te gaan, ik reed met Sonia mee die zich nog wel even ging omkleden thuis, een sexy jurkje en hoge hakken (en veeel lippenstift :)). Maar ja, ik zag er wel ok uit, alleen jammer dat ik net mijn broek aan had waarvan de gulp constant open gaat. In Nederland misschien niet zo erg, maar hier kijkt men sowieso naar mij dus dan zijn dat soort dingen wel extra vervelend :) haha.
Maar goed, ja feestje dus van de universiteit, dinsdag was het namelijk dag van de leraar (ze hebben hier voor alles een dag (en dus vrij), maar lachen mij uit als ik zeg dat wij een dierendag hebben). Het was in een soort landhuis, auto werd natuurlijk voor ons geparkeerd en de prachtig gedekte tafels zaten al helemaal vol met allemaal professoren, medewerkers enz (geen studenten). Compleet met bedienden, buffet, live Mariachi's en op elke tafel een fles dure tequila (Don Julio) en whisky. Dus ach, het is 4 uur, doe mij maar een tequila! En señor, graag nog wat ijs een een beetje cola erbij? Gracias.
Om 7 uur waren de flessen bijna leeg en zat de stemming er goed in, dus dat betekent salsa! Een beetje soepel in de heupen en af en toe een liedje waarop iedereen weet wat ze moeten doen (behalve ik dus...) Ik overleef de dansvloer hier redelijk, behalve dat deze keer een dame besloot met haar %$&$$·% 10cm stiletto hak op mijn voet te gaan staan, au! ik heb nu nog steeds een afdruk..

Dinsdag was dus een vrije dag en net nadat ik om een uurtje of 12 had besloten dat ik eventjes wat ging werken op mijn computer hoorde ik een knal in de verte en viel tegelijkertijd de stroom uit....hmmmm...aangezien mijn laptopbeestje een batterijlevensduur van 3 minuten heeft, betekende dat einde werk. En mijn was zat net in de wasmachine dus ik hoopte dat het niet al te lang zou duren of ik zag mijzelf al heel ouderwets een machine vol met de hand uitspoelen. Maar goed, ik had dus niks te doen, ik heb 1 engels boek hier en dat is echt afgrijselijk (Danielle Steel??, wist ik veel dat de bouquet romannetjes er hier heel chic uitzien! En toen besloot ik maar een echte siesta te houden, want echt, het is hier overdag nu zooo warm dat ik ook niet veel anders kon. Om 5 uur ging de stroom weer aan en besloot ik een pastasalade te maken. Ik heb iets nieuws ontdekt, je kan pasta eerst half koken, dan afgieten, er twee uur later weer water bijdoen, nog 5 minuten koken en het smaakt prima! Ik was namelijk aan het koken en toen hoorde ik een kinderstemmetje maaaaaaaike roepen. Het was Marcel, hij stond met z'n vader voor de deur, of ik meeging naar Starbucks....ehm ehm, ok, give me 5 minutes! Dus op naar Starbucks waar Sonia met haar laptop met een een of andere Rus (ook met laptop) iets aan het bespreken was. Theetje gedronken en weer thuis afgezet.

Vandaag (woensdag) beetje aan het werk, vanavond is Jessica (engels meisje) in Guadalajara dus die ga ik meeten in het centrum! Wel irritant, ik kan dus 'savonds niks want de laatste bus gaat om 10 uur. Maar goed ik neem vanavond dan maar een taxi terug. Maar ik zou hier dus best willen wonen op een aantal voorwaarden:

1. auto! liefst met airbags en beetje geveerd
2. cursus roekeloos rijden (waarom hebben hier zovele mensen zo'n nekkraag? ik legde gister peens een verband)
3. mijn familie en mijn vriendjes en vriendinnetjes die mij een keertje komen opzoeken (wie gaat er nou naar Frankrijk als je ook gratis hier in Mexico kan verblijven!! ;-)

Ik heb nog een aantal culturele verschijnselen op een rijtje gezet:

Nationale ochtendgymnastiek
Vanaf een uurtje of 6 begint het, het bezemgeluid...ik lig dan nog in mijn bedje. Om een uurtje of 9 (als ik geluk heb, ik heb hier maar 1 wekker en degenen die mijn slaapgedrag kennen weten dat dat meestal niet genoeg is om wakker te worden) loop ik 4 blokken naar mijn bushalte, en dat betekent minstens 4 mensen die met een echte heksenbezem hun stoepje vegen (zo houden ze elkaar natuurlijk wel bezig). Al zijn het trouwens waarschijnlijk wel ingehuurde huishouders/tuinmannen die deze gymnastiek beoefenen. Maar ik geef ze ook wel gelijk, er is hier zoveel stof!! mijn voeten zijn echt zwart als ik een dag op slippers heb gelopen. Haha ik zag laatst een meisje de tegels van de oprit stofzuigen en dweilen....gestoord.

Fans van Jezus
Jesus is hier een groot idool. De gruwelijkste afbeeldingen van deze meneer zijn een gewone verschijning, net als complete Jezusshops. Ik vind het engst een doorschijnende afbeelding van J in de bus op de glazen plaat achter de buschauffeur. De bussen zijn weer een verhaal apart. Het zijn een soort rammelende rammelbakken die om de 3 minuten langsrazen. Bij het betreden betaal je 4,5 peso (30 cent) en dan maar hopen dat er nog plek is. De meeste hebben een versnellingpook van een meter en zijn afhankelijk van de buschauffeur in een bepaald thema versierd (het populiarst is dus Jezus en de Chivas, vandaag zag ik een spiderman/Maria combinatie) .

Muziek:
Ze zijn hier groot fan van banda, wat ik eigenlijk interpreteer als 'ik-heb-een-grote-pick-up-ik-doe-m'n-raampjes-open-en-m'n-volume-op-10-hoempapa-muziek'. Maar het is dus met veel accordeon, trompetten en schorre stemmen. Wel leuk, ik heb al wat CD´s in huis. De popmuziek hier is best leuk, veel lokale artiesten maar er zit wel wat leuks tussen dus!

Ik moet op biologisch gebied wel het een en het ander bekennen. Ik zit een beetje vast met m'n onderzoek. Ik klooi een beetje aan met wat analyse software, maar Sonia heeft bijvoorbeeld een keer mijn computer gewisseld waardoor ik alles weer opnieuw moest installeren enz. En aangezien er hier niemand is die me hier ook maar enigszins inhoudeljk helpt, had Sonia mij het databestand gewoon kunnen mailen en had ik me deze trip kunnen besparen. Wat ik natuurlijk absoluut niet had gewild want ik vind het hier geweldig :D, het is alleen wel een beetje raar dat ik ook nog niet het veld ben ingeweest. De bedoeling was toch wel dat ik het gebied toch minstens 1 keer zou bezoeken. Maar tot nu toe is het er dus nog niet van gekomen...het is ook allemaal zo vaag wanneer ze gaan....dus ik weet niet het er nog in zit want ze gaan de komende tijd niet meer....hmmmmm.
Maar goed, bij gebrek aan beter maak ik er dus maar een reis/mens ontmoet trip van, de biologisch analyse component komt dan thuis wel...en het bezoek aan de jungle...ai ja dat is wel jammer! Maar ik wil nog op reis naar een ander gedeelte van Mexico wat een stuk tropischer is en waar ze de Maya tempels in de jungle hebben.

Donderdag:

Mijn bezoekje aan Jessica in het hostel liep natuurlijk uit op uitgaan ergens. Dus ik was met 4 Engelsen, 4 Amerikanen en een heel stel Franse meisjes (waar ik niet mee gepraat heb omdat ze echt te klein waren). Ik heb me wel vermaakt. Ik spreek trouwens door mijn Spaans echt sowieso geen woord Frans meer...ben er toch m'n hele leven op vakantie geweest maar ik kom nu niet verder dan 'Oui' en dan gaat het geruisloos over in Spaans...maar misschien is het maar een tijdelijk iets. Oh en de typische All-American knappe bij een baseballteam van de universiteit spelende jongens bestaan trouwens echt! ongelofelijk...

Pfff nou morgen naar de luxe villa met uitzicht op zee in Puerto Vallarta, wat een ellende allemaal!

Hasta luego,

Jamaica

P.S. ik vind het ook best fijn om wat van jullie te horen hoor! Ik heb het hier wel leuk, maar ik wil ook graag weten waar ik weer naar terug ga over anderhalve maand!

Wat 'n dag wat 'n dag

*update voetbalfoto's*

Gekke Mexicanen...

Ik heb hier nu al 3 bijnamen. Cone noemt mij Jamaica (spreek uit Gamaaika :), is een bloem en een veelgedronken drankje). En enrique heeft al drie dagen een goeie grap door aan iedereen te vertellen dat we taco's gingen eten en dat hij mij aan de tacojongen voorstelde en zei dat ik van Holanda was, en toen zei jongen 'hola J(Y)olanda'. Hilariteit alom natuurlijk...Dus, ik ben voor hem nu Yolanda de Holanda. Salim houdt het op Michaela wat volgens hem Spaans is voor Maaike, dus hadden ze bedacht dat ik Jamaica Yolanda Michaela Joanna ben....hmm ok!
Enrique is trouwens 44, vader van pablo en herbeleeft nu zijn jeugd, Cone is 37, broer van Enrique. Ze zijn beide een beetje gestoord en drinken net als zoveel Mexicanen bakken met alcohol. Salim is 23, en ook wel aardig prettig gestoord. Maar wel leuk, heel hard Mexicaanse muziek hier en dan Salim die heeel hard heeeel vals meezingt. Maar het is sinds gister uit met z'n vriendinnetje dus nu mocht ik het worden, maar ik pas toch denk ik. Enirque had gisteravond een meisje van 28 als date, hoe ie het voor elkaar krijg geen idee want erg aantrekklijk vind ik 'm niet....


Donderdag was het hier moederdag. Wel een beetje vreemd want iedereen ging naar zijn/haar moeder en toen was de mijne toch wel erg ver weg! Maar toen bedachten Sonia en ik dat het ook mamacitadag is, dus ook mijn dag ;) (mamacita is een woord voor een heel heel erg lekker ding, haha, wel lol gehad met dat woord). Maar Sonia nodigde me uit om me te gaan wat eten, dus zodoende! En ik kreeg net als Sonia een grote zonnebloem in het restaurant.
Daarna een Martini gedronken in Zapopan met Pablo (zie foto), erg schattig plaatsje opgeslokt door Guadalajara met ook hier een gepimpte kerk, versierd met felblauwe neon kruisen (kruizen?). De kerk in Guanajuato had zelfs van kleur veranderende lampen. Maar goed, een overheerlijke Martini gedronken, was erg gezellig, en zo ook geweldig dat het hier altijd zo warm blijft! Al is het nu overdag wel erg warm hoor,vandaag was het 38 graden. In de auto is het echt afzien en je moet eigenlijk niet over straat tussen 2 en 5. Ik zit nu ook te puffen, weet niet of ik het ooit in mijn leven zo warm heb meegemaakt...

Voor de liefhebbers een foto van mij en Pablo :)

Maar straks staan mijn nog spannende dingen te wachten, ik ga namelijk naar een (voetbal)wedstijd van de Chivas, dat word heftig! Joffrey heeft kaartjes kunnen krijgen achter het goal..haha. Dus dat wordt de eerste voetbalwedstrijd van mijn leven!! Ik hoop dat ik het straks nog na kan vertellen ;) Nee hoor het schijnt hier niet echt gevaarlijk te zijn. Ik moet nog even bedenken hoe ik er kom, Joffrey zit in het centrum en het stadion is weer echt aan de andere kant van de stad, maar ik kan een lift krijgen van het zusje van Pablo. En alles komt hier toch altijd goed, dus daar vertrouw ik dan maar weer op.

Verder wilde ik nog even zeggen dat het leven hier soms echt geweldig is, zeker als redelijk blond Europees meisje. Deuren gaan open, iedereen is aardig, iedereen is geinteresseerd, iedereen nodigt je uit, geweldig! Dat word echt afkicken terug in NL. Soms wil ik hier wel blijven, raar idee, een baan krijgen zou echt geen probleem zijn..maar neeeeh toch maar weer terug he? Het is nu toch ook wel erg warm en daar word je zooooo sloooom van :-) dat kan nooit goed zijn. En met de corruptie hier en de kinderarbeid (20% van de kinderen!!) en de armoede is er toch ook wel een hoop mis.

Chivas chivas!
Liefs,
Maaike

***********************************************************************************

Bovenstaande was allemaal zaterdag, maar er is blijkbaar iets misgegaan waardoor het niet op m'n log terecht is gekomen. Dus ik schrijf maar gewoon even verder.

Zoals jullie kunnen zien heb ik de wedstrijd overleefd, het was echt super! Joffrey was natuurljk de kaartjes vergeten en veel te laat vertrokken :P en was dus niet bij mijn huis toen het zusje van Pablo, Paulina, mij kwam ophalen (weet nu wel weer hoe het leven zonder mobiele telefoon is want ik kon Joffrey dus niet bellen, hij alleen mij). Dus op goed geluk toch maar gegaan en dan maar hopen dat ik Joffrey daar zou vinden. Maar dit is Mexico dus inderdaad het kwam goed, terwijl ik in de drukte en chaos vlak voor de wedstrijd rond het stadion bij een kraampje een girly Chivas shirt kocht (yes!) kwam hij aanlopen. Samen met 2 Amerikanen uit Seattle, Matt en Nick. Dus het stadion in! De wedstrijd was leuk, lekker meegeroepen met de andere 60.000 bezoekers, Chivas! Chivas!! Andale Andale!! Heb me zeker vermaakt. En 'we' wonnen, dus dat was mooi! Vervolgens met z'n vieren een lift terug gekregen en afgezet bij mijn huis. De mannen vonden dat ik mee uit moest dus dat deden we dan maar. Nou dat heb ik geweten!

Stadion en Maaike, Matt, Nic en Joffrey

Eerst naar hun hostel om hun slippers voor schoenen te wisselen. Vervolgens staan we 1 minuut buiten en komt er een auto langs met 3 meisjes erin die hun raampje open draaien en roepen dat er een feestje is en dat we in moeten stappen. En tja, als er 1 dat een goed idee vind en spontaan instapt dan volg je maar he! Vervolgens kwam we terecht op de verjaardag van haar broer, beetje vaag huisfeestje met wat alternatief uitziende mensen. Wel grappig maar we besloten al vrij snel dat dit niet het feestje was waar we echt moesten zijn. Dus dan maar een taxi. 1 meisje van het feestje besloot ook dat het niet haar feestje was en ging met ons mee. Dus we waren opeens met z'n 6en, samen met nog een jongen van het hostel (engelse jongen van 18). Maar goed, met z´n 6en in een taxi is best krap kan ik zeggen....ik zat op de voorstoel samen met nog iemand en ben maar uit het raam gaan hangen, haha best leuk! Wind in je haar, en de verlichte stad die aan je voorbijvliegt. Het Mexicaanse meisje wist wel een plek waar we naartoe konden, dus zodoende: een stampvolle aangelegenheid, maar wel leuk! Om 3 uur sloot de boel en wilde men ergens anders naartoe, dus op naar de volgende plek..maar die was toen ook al bijna dicht...dus hup weer met z'n 6en in een taxi, die mij onderweg thuis af zou zetten. Maar nee, toen de taxi toch wel erg ver van mijn huis stopte besloot ik toch maar weer mee te gaan, lang leve de spontaniteit. De taxichauffeur wist wel een club die tot 6 uur open was. Het Mexicaanse meisje was ondertussen afgehaakt toen we voor de ingang stonden. Toch wel een beetje vreemd dat ik toen we naar binnen wilden als enige ID moest laten zien, wat ik dus niet bij me had. Waarom moesten de mannen dat niet? Ja ik was een buitenlands meisje en dat waren de regels....na 10 minuten buiten staan en zeggen dat ik Chivas fan was en dat ik Mexicaanse was en 2 erbijgehaalde managers mochten we dan uiteindelijk naar binnen. Haha het was al snel duidelijk waarom ze zo moeilijk deden, het was een stripclub (en we bedachten dus dat als de politie binnen zou vallen ze wel eens moeiljk konden doen als ik geen ID had en ik daar dus dan illegaal zou kunnen werken, haha). Maar goed, ja, stripclub dus...en we waren verplicht 2 hele dure drankjes te bestellen. Maar ik heb wel erg gelachen, ik was volgens mij de enige aanwezige vrouw die daar niet betaald werd voor haar aanwezigheid....en de mannen zijn normaal al erg maar hier.... Maar ja eeeeh tja je moet alles in je leven een keertje meemaken he!

Dus alles overleefd en toen de tent dichtging naar huis gelopen. Joffrey en Nick kwijt geraakt omdat die eventjes moesten helpen een auto aanduwen (dat is hier heel gewoon :)(we vonden ze weer in het hostel). Ik moest wel in het hostel blijven toen want het was veel te laat/vroeg om naar huis te gaan..dus een poging tot slapen gedaan op een bank in het hostel van Joffrey. 3 uur en nauwelijks slaap later was iedereen al weer op, uitchecken want de mannen wilden naar Tequila en we zouden eerst Taco's gaan eten bij het Tacostandje van Paulina, die heel mooi op een servetje had getekend waar ze werkt. Het bleek dat ik moest betalen voor het niet slapen op de bank, haha maar gelukkig de helft van de normale prijs. Dus op de naar Taco´s. We wisten niet precies hoe we er moesten komen dus vroegen we de weg aan een politieagent. Dat is wel grappig want dan ben je dus zo 15 minuten verder omdat iedereen erbij gehaald word en de ene zegt zus en de andere zo en je kan op 10 manieren dus uiteindelijk heb je er niks aan. We besloten de metro te nemen. Uitgestapt en nadat ik weer de weg had gevraagd bleek het nog 13 blokken te zijn. Nu is dat op zich niet zo´n probleem, wel als het 38 graden is. Voor mij was het niet zo erg, behalve dan dat ik iets te weinig geslapen had en toch ook wel iets teveel tequila had geconsumeerd. De mannen hadden ook nog hun bagage :). Dus na een barre tocht toch het tacotentje op de markt gevonden!! Paulina was verrast en lachte ons uit (en terecht).

Toen maar taco's gegeten en aan Paulina gevraagd welke bus we terug moesten nemen. Na 10 minuten overleggen en een prachtig kaartje verder konden we weer op pad! Ging allemaal soepel en uitgeput kwam we aan bij mijn huis. Ik voelde me toen echt een zwerver, m'n voeten waren echt pikzwart en mijn haar was echt 1 grote warboel. Dus maar lekker gedouched. En eigenlijk vervolgens de hele dag bij mij gehangen, gepingpongd, boodschappen gedaan gegeten en toen naar de film vlakbij mijn huis, Spiderman 3!. Toen was het alweer bijna 12 uur en vertrokken mijn reisgenoten om een hotel te gaan zoeken. Pfffffffffffffffffffffffffffffffffffff...wat een dag!

Maar goed, we hebben ons vermaakt dus. Wel stom dat zij nu weer lekker verder reizen en ik dan weer moet blijven en aan het werk moet. Ze (Matt, Nick en Joffrey) gaan dus naar Tequila en dan naar een villa in Puerto Vallarta (van Matt en Nick)! 1 troost, ik mag komend weekend ook komen! Ik zie het wel zitten, weer een weekendje aan zee met gratis verblijf....dus wie weet!

Vanochtend toen ik opstond stond een jongetje van 8 de WC schoon te maken.....blijkbaar het zoontje van onze schoonmaakster...wel een beetje zielig! En nu zit ik op de uni en is het na dit veel te lange verhaal weer tijd om aan het werkt te gaan!

Of niet, volgens Sonia is er een teacher party en moet ik mee....morgen is het teacher day, dus vrij, haha. Maar ik moet toch echt nog wat dingen doen!! Goed we zullen wel weer zien.

Heel veel groetjes uit dit bizarre land,

Maaike

Sayulita 2

Hola!

Na een lange busreis gister uiteindelijk toch weer netjes veilig teruggekeerd in Guadalajara. Sayulita was super en ik wilde eigenlijk helemaal niet terug! Maarja, het werk roept toch he..

Ben ook wel weer blij hoor om terug te zijn, als je eenmaal ergens bent is het vaak geweldig, maar ik moet zeggen dat ik als ik weer eens in de bus zit naar het onbekende en niet weet waar ik ga slapen en hoe het eruit ziet en ik zie alleen maar hobbelige wegen en vuilnis en stof dat ik 'm dan toch elke keer een beetje knijp. Maar dit is Mexico, alles komt eigenlijk altijd goed, soms een beetje laat maar het komt goed.

Ben nu dus weer begonnen, want mijn begeleider in Nederland is over twee weken in Mexico city voor een tussenlanding, en dan zou ik mijn onderzoek met haar kunnen bespreken. En ik vertelde het aan Sonia en die wilde er meteen naartoe om haar onderzoek te bespreken (Sonia vind Pita helemaal geweldig). Dus zeer waarschijnlijk ga ik ook nog naar Mexico City, pfff wel vermoeiend hoor dat heen en weer gereis! Maar het is het allemaal wel waard.

Om nog wat over Sayulita vertellen, het was daar echt zeer relaxt. Wel vage mensen soms, beetje hippieachtig, van die mensen die daar perongeluk terecht komen en niet meer weggaan en kamperen op het strand. Wat ik me helemaal kan voorstellen, ik wilde daar ook wel blijven! Het was ook echt een soort camping, zo klein was het. Het strand was mooi en rustig, en ´s avonds een beetje rondlopen en af en toe wat mensen tegenkomen...heerlijk. Maarja, aan alles komt een eind. Ook was er een Canadese jongen die een soort van weggelopen was van z´n vrouw en kind (23 was ie) en hij leefde van ruilhandel (het kan allemaal hier) en sliep op het strand, heel vaag maar we hebben er een dag mee opgetrokken. Was wel heel erg verbrand trouwens de eerste dag dus echt heel veel zon heb ik daarna ook niet meer gezien. Wel onder een kokosnootboom gelegen op het strand (en omhoog gekeken en geconstateerd dat ik toch beter kon verhuizen), rare mensen ontmoet, strawberry Margarithas gedronken, 3 uur gereisd om te pinnen in Puerto Vallarta, gedanst en gezwommen, drugs afgeslagen (nee ik hoef geen weed, ik ben geen Amerikaan..) en een ooronsteking opgelopen (in m'n slechte oor, iets te vaak verzopen met surfen zonder mijn oordop denk ik, maar ik heb mijn buurjongen al om de oordruppels gevraagd die ik eerder heb gehad in NL, beetje zelfmedicatie kan best hier :)).

Ondertussen ben ik blij dat ik de busreis naar de uni weer overleefd heb, pfff wat een gehobbel zeg. Grote borsten hebben lijkt me dan trouwens ook erg vervelend!! Heb ik gelukkig geen last van en ik was gewoon blij dat ik mijn kleren nog aan had toen ik de bus uitstapte . Ik ben nu op zoek naar artikelen voor Sonia. De voorzieningen zijn hier slecht ze kunnen hier niet zoals wij alle fulltext artikelen krijgen. Eigenlijk onvoorstelbaar, ook als je hoort hoe het onderzoek van de aio´s hier gaat, ze krijgen af en toe een artikel van hun professor om wat mee te doen, dat is niet echt zelfstandig onderzoek lijkt me!!


Joffrey, Maaike en Jessica



Ons eigen surfdudin

Puerto Vallarta



Ik weet nog niet wat ik de komende dagen ga doen, zal wel even afkicken zijn. Maar he, dit is Mexico, er gebeuren altijd dingen die je niet verwacht!!



Heel veel liefs,
Maaike

Catching Waves

Hallo lieve mensen!

Sorry maar ik ga jullie jaloers maken.

Na een lange reis gisteren (eerst 5 uur met de bus door de bergen en toen nog een heeele slome bus van een uur en toen nog een bus op een verlaten weg) aangekomen in Sayulita. En ik kan jullie vertellen, dat is erg de moeite waard!! Sayulita is een klein surfersparadijsje met 1600 inwoners. Het ligt aan een hele mooi baai en het is super rustig. Er zijn hier vooral Amerikaanse surfers/toeristen, maar het is niet te druk. Het voelt alsof er misschien honderd mensen op het strand zijn en die surfen allemaal!

Gisteravond een goede kamer gevonden en gegeten en uiteindelijk na een verassend sterke margarita (oef) samba gedanst in een klein cafetje met live muziek en uiteindelijk met volle maan kampvuur gemaakt op een klein buurstrand 10 minuten lopen, echt heel gaaf! Ik was wel echt heel moe (ik was namelijk om 6:30 opgestaan om de trip naar het hostel van Joffrey en Jesse te maken, die vervolgens nog lagen te slapen waardoor ik dus mooi veels te vroeg opgestaan was). Het is hier trouwens ook nog een uur vroeger, 8 uur verschil dus.

Maar goed, vanochtend dus op naar het strand, 100 meter lopen en eerst vooral in de zon gelegen, toen mijn golfangst eerst maar eens overwonnen (als ik een nachtmerrie heb gaat het over grote golven, en afgelopen nacht dus ook!) maar het viel best mee, de golven zijn hier nu wel te doen. Vervolgens gekeken naar Jesse die surfles nam (ik heb nu te weinig geld want je kan hier niet pinnen, dus ik moet eerst naar een ander dorpje toe, daarbij ben ik 500 peso ergens kwijtgeraakt toen ik bedacht dat ik het goed op moest bergen...goh, misschien duikt het nog ergens op). Maar uiteindelijk in gesprek geraakt met een Amerikaanse vrouw (doordat ik aan het zwemmen was met twee plaatselijke Labradors, echt erg lief) en haar zoon had een surfplank. En haar zoon (Price (hoe verzin je het), 18) bood aan mij surfen te leren. Dus, ik heb voor het eerst in mijn leven gesurft!! Al was het alleen liggend, staan is toch wel een beetje te lastig nog. Ik ben ook een paar keer flink verzopen trouwens, denk dat al het vuil van de afgelopen weken Guadalajara in mijn neus nu wel verdwenen is :-)) Maar surfen is cool! Nu mag ik eindelijk officieel naar de Beach Boys luisteren.

Verder ben ik er achter dat mijn factor 30 zonnebrand creme goed werkt, behalve op de plekken waar ik niet heb gesmeerd, goh! Ook stom, ik ging alleen even het water in en bleef daar vervolgens een paar uur om te surfen. Maar goed, ik word nu wel flink bruin in ieder geval...en op sommige plekken rood dan dus :/

Dus, nog 2 daagjes in dit paradijsje en dan helaas weer terug!

Heel veel liefs,

Maaike

Terug en weer weg --> Sayulita!!

Hoi!

Hier ben ik weer, maandag teruggekomen uit Patzcuaro. Ik was blij weer in Guadalajara te zijn, behalve dan dat ik een uur heb geprobeerd een bus te krijgen, maar dat ze allemaal of de verkeerde kant opgingen, of niet eens voor me stopten. Dus uiteindelijk maar een taxi gedeeld met een non en een andere jongen. Wel duur, wel 4 euro voor een rit van een half uur!! Haha tja dan moet je echt even omrekenen en dan denken van tjeee, in Nl zou je niet twijfelen voor 4 euro en een taxi nemen...die 4 euro is het wel waard maar hier lijkt het heel veel. Komt denk ik vooral dat ze hier briefjes van 20 peso hebben, iets meer dan een euro en dan is het net alsof je een vermogen uitgeeft!

Maar goed, thuisgekomen de avond doorgebracht met Pablo en mijn huisgenoten (for your information, ja Pablo is leuk :)). Dinsdag was dag van de arbeid, dus vrij, en dus voor het eerst een uurtje in de zon gelegen!! Maar ik had me ingesmeerd dus echt bruin ben ik er nog steeds niet van geworden. Vervolgens uitgenodigd voor het familiefeestje van de twee broers waarbij ik in huis woon, waarvan er 1 de vader is van Pablo (die niet naar z'n kinderen omkijkt) en de ander de oom van Pablo, en ze zijn beide ooms van Anali, die ook biologie doet..snap je het nog? Maar dus een familiedag meegemaakt met lekker eten, taart en Champions Leaque voetbal. Ik volg hier trouwens ook het Nederlandse voetbal, iedereen kwam me vertellen dat PSV van Sansido (Guadalajaraanse speler) kampioen is geworden. En ook op tv..en in de krant...nou nou tis me wat!

En vandaag had ik met Joffrey en wat mensen uit zijn hostel afgesproken in Tlaquepaque, een heel leuk deel van Guadalajara. Het duurde eventjes voordat ik er was (45 minuten op de bus wachten en 45 minuten in de bus) maar het was het zeker waard! Vooral omdat ik met een Engels meisje (Jessy) en Joffrey heb afgesproken morgen voor een paar dagen naar het strand te gaan, joehoe!

De terugweg uit het centrum was wel weer lastig, met Joffrey gezocht naar mijn bus, zelfs een boekje met busroutes dat ik nu eindelijk heb bracht geen uitkomst. Maar gelukkig bracht Pablo dat wel, die kwam me ophalen, goed voor elkaar! Nee maar volgende keer weet ik wel waar de bus is nu, we moeten wel een beetje zelfstandig blijven he! Ik heb net een uur het busboekje doorgespit en ik denk dat ik er achter ben hoe de bus gaat..

Maar, ik moet nu heel snel m'n tas gaan pakken want ik ga morgen heel vroeg weg en het is al bijna 12 uur!. We gaan naar Sayulita, een klein plaatsje boven Puerto Vallarta (wat wel heel groot is en vol Amerikanen). Het schijnt er heel mooi en relaxt te zijn, dus ik ben benieuwd, Pacific here I come!!

Hier nog wat foto's van afgelopen dagen:

Verlichte Cathedral met maan en vuurwerk (not shown)

Eenzaam in Patzcuaro,maar wel een gekke slipperklepper dans:

Per boot naar Isla Janitzio en het standbeeld bovenop dichtbij

Boot vol jeugd:

En nu is het echt te laat!

Heel veel groetjes,
Maaike

Patzcuaro

Geen idee waarom maar alles op deze website is opeens in het chinees, help!

Dat is ook wel symbolisch voor hoe het hier verder is...

Vanaochtend besloten om Morelia te verlaten en naar een dorpje op 2170 meter te gaan: Patzcuaro. Ok, dat heb ik geweten. Het is een uur vanaf Morelia....en toen ik aankwam wilde ik eigenlijk meteen weer terug!! Help. Ik ben hier dus serieus echt de enige niet Spaans sprekende en niet Mexicaanse uitziende persoon (al kom ik een heel eind met mijn Spaans tegenwoordig) en ik voel me echt een alien. Ben toen maar even gaan zitten en heb eens rustig nagedacht. Ik vond het echt te laf om terug te gaan dus ben toen maar gebleven...ik moet toch wel wat alleen kunnen dacht ik zo! Mijn hotel kamer is gelukkig heel ok (behalve dan dat ik perongeluk iets te ver naar links leunde op de WC en toen bijna met WC en al omviel, die dus niet goed vast zat :)).

Toen maar een paar keer diep adem gehaald en me op straat begeven. Zelfs een busje naar het meer hier gevonden, dat zelfs bereikt en toen de tocht van 25 minuten naar een eilandje op het meer gemaakt (dat meer ligt dus ook zo hoog, als ze de stop er maar niet uittrekken dacht ik ;-)). Het eilandje is een beetje vreemd, met allemaal huisjes en bovenop een standbeeld. Dus ik ben door de kleine straatjes met winkeltjes met zooi en andere prullaria naar boven gelopen en het uitzicht bekeken. Vervolgens me gewaagd aan het eten in een restaurant (na 1 dag alleen wordt dat echt al saai) en een schietgebedje gedaan zodat het hopelijk goed valt (ik snap nu waarom de mensen zo gelovig zijn, het eten hier is altijd een risico, ik moet zeggen dat het redelijk gaat, maar dat ik toch wel net iets teveel tijd op de WC moet doorbrengen). Ik kende trouwens maar 1 gerecht op de kaart en dat heb ik toen maar genomen. En weer terug gegaan naar beneden, souvenirs gekocht en in een volle boot vol mexicaanse scholieren weer terug gegaan. En nu een beetje rondgelopen en water gekocht en ga denk ik straks maar suf naar m'n lonely kamertje in het hotel waar ik helemaal alleen zit. Morgen vroeg op, nog even rondkijken en maar weer terug naar Guadalajara!!!!!!!!!!

Hmm ja weer wat geleerd dus. Ik voel me niet echt onveilig alleen hier, maar op sommige plekken is het dus echt heel rustig en dan is alleen echt wel alleen alleen. Nu is het prima, ik ga morgen gewoon weer terug, maar als je langer gaat reizen, pfff. Maar mijn volgende trip wordt het strand. Misschien over een paar dagen al, niks werken hier, reizen zal ik!! Ik neem mijn bijbel (lonely planet) overal mee naartoe en dat is handig! Maar je word er ook zenuwachtig van als al die 500 pagina's je vertellen wat je allemaal nog meer kan doen in dit land, en dat is veel! Dus dat moet ik dan maar doen :-) Ondanks mijn lonely dag hier, die toch wel geslaagd was, kan ik iedereen aanraden om naar Mexico te gaan!

Foto´s volgen nog, die kan ik er hier niet opzetten.

Leve de koningin!

Hasta la Patzcuaro,

Maaike